Przyjaźń i pomoc
Nawet w pochmurny dzień można dostrzec promyki słońca przedzierające się przez gęstwinę chmur. Te promyki to światło przyjaciół, którzy słyszą nas, ale i słuchają zarazem. Nie chodzi o to, by kogoś wysłuchać, obiecać pomoc i zaraz po tym zapomnieć. Przyjaciele pojawiają się wtedy, gdy już się nam wydaje, że zewsząd ogarnęła nas ciemność. Mam nadzieję, że na tym świecie nie ma ani jednej takiej osoby, o której nie myślałaby przynajmniej jedna inna. Bardzo mi żal straty tych osób, które zniknęły z mojego życia. Mam nadzieję, że jeśli kiedyś będą potrzebowały mnie, to dadzą mi znać, a ja ich nie odtrącę przez zawód, który mi zadali. Życie układa się przeróżnie.
I mam nadzieję też na to, że nawet jemu podam pomocną dłoń, gdy będzie tego potrzebował. Tak jak pomaga się obcemu, ale jednak pomaga. Chciałabym, mimo wylanych łez i straconych nerwów, potrafić być ponad to. Nie mnie osądzać innych. Oby nigdy nie było takich sytuacji, ale los przygotowuje różne scenariusze, nawet te najmniej prawdopodobne.
Tagi: pomoc, problemy, przyjaźń